Zawsze przed rozwiązaniem problemu trzeba go określić i nie inaczej kwestia ta wygląda w świecie medycyny. Przed podjęciem leczenia konieczne jest ustalenie, co pacjentowi dolega. Samo wykrycie cukrzycy to jednak jeszcze nie wszystko, ponieważ może ona występować pod różnymi postaciami. Czym charakteryzuje się ta główna z nich – cukrzyca typu I?

Interwencja, nie prewencja

Niestety nie istnieje żadna skuteczna metoda zapobiegania cukrzycy typu I ani w postaci ogólnej, ani wśród osób z grupy ryzyka. Oznacza to, że jedyną metodę walki z nią stanowi leczenie i kontrola w przypadku zachorowania. Najczęściej choroba ma nagły charakter i jest powiązana z przebytą infekcją lub ma postać autoimmunologiczną – gdy organizm z jakiegoś powodu niszczy komórki trzustki odpowiedzialne za produkcję hormonu obniżającego stężenie glukozy we krwi – insuliny. W zdecydowanej większości (aż 90%) przypadków przyczyną zapadnięcia na ten typ cukrzycy jest wspomniana autoimmunologiczna reakcja. Dlatego mówi się, że ten typ cukrzycy cechuje bezwzględny niedobór insuliny.

Po czym możemy rozpoznać, że zmagamy się właśnie z tym schorzeniem? Objawy są następujące:

  • senność i zmęczenie,
  • rozmyte widzenie,
  • silne pragnienie oraz silny głód,
  • częste oddawanie moczu,
  • w moczu obecna jest glukoza i ciała ketonowe,
  • utrata wagi,
  • nudności,
  • oddech o zapachu acetonu.

Predyspozycje genetyczne zwiększają ryzyko zachorowania na cukrzycę. Choroba ta najczęściej pojawia się w okresie pokwitania albo już we wczesnym dzieciństwie. Nie oznacza to jednak, że osoby starsze są przed nią całkowicie bezpieczne, ponieważ może się pojawić w wieku produkcyjnym, a nawet w podeszłym. Zazwyczaj występuje wtedy jako utajona cukrzyca autoimmunologiczna dorosłych. U około 40% chorych pacjentów zdiagnozowano tę przypadłość po 20. roku życia.

Leczenie, nie leżenie!

Podstawowymi założeniami procesu leczenia cukrzycy typu I jest zapobieganie ostrym powikłaniom (brak hipoglikemii) i profilaktyka rozwoju przewlekłych powikłań (mała zmienności glikemii – okołonormoglikemia). Doskonale sprawdzi się tutaj glukometr VivaChek™Ino oraz jego wersja VivaChek™Ino Smart. Informują one automatycznie o hipoglikemii, a do tego, w przypadku VivaChek™Ino Smart  istnieje możliwość przesyłania danych o stężeniach glukozy do specjalnej aplikacji GlucoWell archiwizującej zapisy.

Ważne jest także zagwarantowanie pacjentom codzienności zbliżonej do jakości życia osób zdrowych. W tym celu stosuje się insulinoterapię dostosowaną do ich trybu życia. Najważniejszym celem w procesie leczenia tej dolegliwości jest utrzymywanie możliwie bliskiego normie stężenia glukozy we krwi.

Można wyróżnić trzy podstawy w leczeniu cukrzycy typu I:

  1. Insulinoterapia indywidualnie dostosowana do każdego pacjenta – chorzy z cukrzycą tego typu bezwzględnie wymagają użycia insuliny w leczeniu.
  2. Posiłki prawidłowo zaplanowane pod względem jakości oraz ilości.
  3. Kontrolowana aktywność fizyczna.

W diecie rzecz jasna najważniejszą kwestią jest unikanie przez osoby chore węglowodanów łatwo przyswajalnych. Pielęgniarki i rodzina osób chorych powinni również dopilnować ich edukacji w zakresie efektu glikemicznego białek i tłuszczów. Kluczowy element terapii stanowi modyfikowanie dawek insuliny zależnie od ilości spożytych w ciągu doby węglowodanów oraz planowanej aktywności fizycznej, dlatego tak ważne jest pilnowanie ich właściwej podaży.

CZYTAJ:  Jak cukrzyca ciążowa wpływa na dziecko?

Niestety cukrzyca typu I grozi licznymi powikłaniami. Najpoważniejsze z nich to choroba dużych naczyń: choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic kończyn dolnych i choroba naczyń mózgowych. Często pojawić mogą się również choroby tarczycy, jak i zaburzenia odżywiania. Nie oznacza to jednak, że opisywana dolegliwość wyklucza aktywność fizyczną – wprost przeciwnie! Jest ona wskazana, a cukrzycy są zdolni do podejmowania podobnego wysiłku, co osoby zdrowe w zbliżonym wieku.

Oczywiście cukrzyca typu I jest bardzo poważną chorobą i pociąga za sobą szereg wyrzeczeń. Przy odpowiedniej diecie i insulinoterapii nie jest jednak przeszkodą w prowadzeniu normalnego życia.

CZYTAJ:  Cukrzyca a sport. Sport to zdrowie?

Źródła:

  • Diabetologia praktyczna, 2018, tom 4, nr 1 – Polskie Towarzystwo Diabetologiczne.
  • umed.wroc.pl.

Dołącz do facebookowej grupy zdrowych diabetyków i razem porozmawiajmy o cukrzycy ↷
KLIKNIJ